Η Ασκήτρια εν τω κόσμω Λαμπρινή Βέτσιου-Δρίβα, από την Άρτα, που κοιμήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2002, προείπε σε διάφορους ανθρώπους όσα πολύ δύσκολα έρχονται για την Ελλάδα και τους Έλληνες, που ξέχασαν τον Θεό, ακολουθώντας αδιέξοδους δρόμους και θεωρίες, αθεΐα, απιστία, αιρέσεις, σαρκικές ηδονές και υλισμό!
Που δεν έσκυψαν να πιουν από το γάργαρο και δωρεάν νερό της αιωνιότητας, της ευσέβειας, της ευλογημένης Ορθοδοξίας. Που ξέχασαν να κάνουν ακόμη και τον σταυρό τους, το «δόξα τω Θεώ», την Παναγιά της μάνα μας, τον Εκκλησιασμό της Κυριακής, το καντηλάκι της βραδινής προσευχής…
«Θα τρως ξερό ψωμί στο σπίτι σου και ο γείτονας θα σε ζηλεύει γιατί αυτός δεν θα έχει».
Η Ασκήτρια Λαμπρινή της Άρτας, που προείπε τις μεγάλες καταστροφές από τσουνάμι (Φιλιππίνες), το συγκλονιστικό ατύχημα με τα παιδιά στα Τέμπη, είδε επίσης με φώτιση Θεού, ότι η Ελλάδα θα πέσει έξω οικονομικά με το ευρώ, θα μπουν μεγάλοι φόροι και θα έρθει πολύ μεγάλη φτώχεια και πείνα, αναγκαστική επιστροφή του κόσμου στα χωριά, προσπάθεια επιβολής της Κάρτας – Ταυτότητας, εκλογές και ακυβερνησία, ξένος κυβερνήτης που θα μας φέρουν απ΄ έξω (ίσως η Τρόικα και οι Δανειστές) και στο τέλος επιστροφή του Βασιλιά στην Ελλάδα (όπως είδε και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, θεωρώντας το θετικό μπροστά σε όσα θα έχουν ήδη συμβεί στην χώρα μας)! Αλλά και μεγάλη μέριμνα του Θεού για τους πιστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς!
Posted in
διάφορα
Για λόγους υγείας δεν παραβρέθηκα στην πανηγυρική θεία λειτουργία.
Ο Σεβασμιότατος όμως Μητροπολίτης μας , με τίμησε ιδιαίτερα, ερχόμενος στο σπίτι μου. Μου ζήτησε και με παρότρυνε να διηγηθώ γραπτώς τα γεγονότα της ζωής μου και μάλιστα τη φοβερότερη περιπέτειά μου. Ζητώ τη βοήθεια του Θεού, και ξεκινώ να γράφω με δυσκολία, ξεθάβοντας μνήμες που χρόνια κρατούσα θαμμένες βαθιά μέσα μου.
«Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύσεται
ει μη εν προσευχή και νηστεία.»
Ματθαίου κ΄ιζ στ.21
Γεννήθηκα στο Κατωμέρι Μεγανησίου Λευκάδος, στις 12 Αυγούστου 1930. O πατέρας μου ονομαζόταν Νικόλαος και καταγόταν από τον Πόρο Λευκάδος. Η μάνα μου ονομαζόταν Μαρία Καλλινίκου και καταγόταν από το Κατωμέρι Λευκάδος. Παντρεύτηκαν το 1928 και εγκαταστάθηκαν έκτοτε στο Κατωμέρι. Οι γονείς μου ήταν θρησκευόμενοι άνθρωποι. Εκκλησιάζονταν συνεχώς και κατά διαστήματα κοινωνούσαν. Νήστευαν σε όλες τις καθιερωμένες νηστείες της εκκλησίας μας. Από τη νηστεία δεν εξαιρούσαν κι εμένα. Έτσι από τα μικρά μου χρόνια μου έδωσαν χριστιανική ανατροφή. Ήμουν ήσυχο παιδί, όμως για τις μικρές αταξίες που έκανα, με τιμωρούσε ο πατέρας μου με μαλώματα και κανένα χαστουκάκι. Η μάνα μου με υπεραγαπούσε, σαν μοναχοπαίδι που ήμουν.
Στον πατέρα μου, που ήταν γεωργός, άρεσε πολύ η τάξη και η δικαιοσύνη και προσπαθούσε από τη μικρή μου ηλικία να μου μεταδώσει τις αξίες του και τις καλές του συνήθειες. Φοίτησα στο Δημοτικό σχολείο Κατωμερίου. Πολλές φορές ο δάσκαλός μου κ.. Μπακόλας με συνέχαιρε για την τάξη και την καθαριότητα που υπήρχε στα τετράδια και τα βιβλία μου. Αυτό θύμωνε τους συμμαθητές και φίλους μου, που συνεχώς με φοβέριζαν ότι κάποτε θα μου τα μουτζουρώσουν όλα. Οι γονείς μου είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για μένα, είχαν όνειρα για το μέλλον μου κι αγωνίζονταν ώστε να μη στερούμαι τίποτε. Όταν ήμουν στην Έκτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο σχετικό με ιεραποστόλους. Από τότε γεννήθηκε μέσα μου ο πόθος της ιεραποστολής. Ονειρευόμουν να σπουδάσω θεολογία και να γίνω ιεραπόστολος στην Αφρική.
Σε ηλικία δέκα ετών ο πατέρας μου με πήγε και χειρουργήθηκα στην Πάτρα. Μετά από ένα χρόνο με πήγε και ξαναχειρουργήθηκα. Στη διάρκεια του εμφυλίου, στα δύσκολα εκείνα χρόνια, χειρουργήθηκα τέσσερις φορές ακόμη. Έκανα συνολικά έξι χειρουργικές επεμβάσεις.
Ένα από τα γεγονότα της παιδικής μου ηλικίας που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου και μου έμεινε αξέχαστο είναι το εξής:
Το καλοκαίρι του 1943 ήρθαν οι Γερμανοί κι εγκαταστάθηκαν στο Βαθύ Μεγανησίου. Το απόγευμα της μέρας που ήρθαν, οι γονείς μου κι εγώ βρισκόμασταν στο αμπέλι μας, λίγο έξω από τα τελευταία σπίτια του Βαθιού. Εκεί ο πατέρας μου, εκτός από το αμπέλι, διατηρούσε κι έναν μικρό κήπο με λαχανικά. Κάποια στιγμή είδα να πλησιάζει στο αμπέλι μας ένας μεγαλόσωμος Γερμανός. Παρ’ όλο που η είσοδος ήταν ανοιχτή, έσπασε τους ξύλινους μπάλους με τα χέρια του και με κλωτσιές γκρέμισε τη λιθιά του αμπελιού μας. Μπήκε μέσα και ποδοπάτησε όλα τα λαχανικά που καλλιεργούσε ο πατέρας μου στον κήπο. Μετά μπήκε στο αμπέλι με τα κλήματα. Τα έσπαγε και φώναζε με όλη του τη δύναμη. Ο πατέρας μου, νομίζοντας ότι ο Γερμανός ήθελε καλά σταφύλια, έκοψε τα καλύτερα σταφύλια μας και του τα έδωσε. Εκείνος του τα πέταξε στο πρόσωπο και άρχισε να τον κλωτσά. Ο πατέρας μου έπεσε κάτω βογκώντας από τους πόνους. Ο Γερμανός τότε άρπαξε εμένα από το στήθος ουρλιάζοντας κι έβαλε το πιστόλι του στο κεφάλι μου. Η μάνα μου έντρομη έπεσε αμέσως στα πόδια του και τον παρακαλούσε να μη με σκοτώσει. Τις έδωσε κι αυτής μερικές κλωτσιές κι έπεσε λιπόθυμη. Εμένα με πέταξε με βαρβαρότητα πάνω στα κλήματα κι έφυγε. Οι γείτονες από τα διπλανά αμπέλια κι από τα τελευταία σπίτια του χωριού, παρακολουθούσαν έντρομοι. Φαίνεται ότι ο Γερμανός το έκανε αυτό για να τρομοκρατήσει τους κατοίκους. Ήμουν τότε δέκα τριών χρονών κι αυτό το γεγονός χαράχτηκε στην ψυχή μου. Φοβήθηκα πολύ. Τις νύχτες έβλεπα εφιάλτες και ξυπνούσα έντρομος για πολύ καιρό.
Το 1944 εγκαταστάθηκα στην πόλη της Λευκάδος, για να φοιτήσω στο οχτατάξιο Γυμνάσιο. Γράφτηκα αμέσως και στα Κατηχητικά σχολεία και παρακολουθούσα το μέσο, που αντιστοιχούσε στην ηλικία μου , αλλά και το ανώτερο. Γράφτηκα και στις χριστιανικές ομάδες , που είχε οργανώσει ο τότε Ιεροκήρυκας, πατήρ Νικηφόρος Δεδούσης. Ο πατήρ Νικηφόρος με αγάπησε ιδιαίτερα και με σύστησε στον τότε μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης Δωρόθεο. Και οι δύο με φρόντισαν, με συμβούλευαν και με προστάτευαν από διάφορα παραστρατήματα της παιδικής ηλικίας. Ήμουν πολύ ευχαριστημένος από την επικοινωνία που είχα μαζί τους και με ευχαριστούσε ιδιαίτερα και η επικοινωνία με τα άλλα παιδιά του κατηχητικού και των χριστιανικών ομάδων.
Στο Γυμνάσιο δεν ήμουν από τους πρώτους μαθητές, αλλά ήμουν πολύ επιμελής και τακτικός σε όλα. Κάποια μέρα εκμυστηρεύτηκα στον μητροπολίτη και στον ιεροκήρυκα, τον πόθο που είχα από την έκτη τάξη του Δημοτικού, να σπουδάσω Θεολογία, να γίνω άγαμος κληρικός και να πάω ιεραπόστολος στην Αφρική. Ο Δεσπότης μου είπε: «Να σε βοηθήσει ο Θεός να πραγματοποιηθεί ο πόθος σου, αλλά να ξέρεις ότι, αυτό που θέλουμε δεν πραγματοποιείται πάντα. Ο Θεός μπορεί να έχει άλλο σχέδιο για σένα».
Posted in
θαύματα
Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι ιερείς να βλέπουν το λαό εν μέσω καλοκαιριού (5 Αυγούστου 2016) να προσέρχεται κατά εκατοντάδες και σε λίγο να γίνονται χιλιάδες για να αποχαιρετίσουν τον πνευματικό τους πατέρα.
Στο παρακάτω βίντεο, το οποίο μας έστειλε ο αναγνώστης megasfilippos, φαίνεται ξεκάθαρα το Ιερό Σκήνωμα του πατρός Σάββα Αχιλλέως ακάλυπτο στο πρόσωπο αλλά και εύκαμπτο, αν και είχε παραμείνει στο ψυγείο για δύο ημέρες, όπως μπορείτε να δείτε στο 1.15′ στο παρακάτω βίντεο.
Φωνές ακούγονται να λένε: «κοιτάξτε κοιτάξτε ο παππούλης!!
Εμείς δεν χρειάζεται τίποτα άλλο να πούμε, θα πει ο Θεός όταν θα θελήσει να φανερώσει την αγιότητα του γέροντα.
Posted in
θαύματα
Ενας σύγχρονος «άγιος» της εποχής μας υπήρξε και ο μοναχός Μελέτιος Αϊβατζίδης, γνωστός και ως «ορφανοτρόφος», ο οποίος πρόσφερε στα ορφανά, χωρίς όρια και συμβιβασμούς. Η έλλειψη της όρασής του δεν στάθηκε εμπόδιο στον αγώνα που έδωσε για τα ορφανά, τα οποία στερήθηκαν την αγάπη και τη φροντίδα των γονιών τους. Ο ελεήμων και διορατικός γέροντας με μεγάλη αυταπάρνηση επί σειρά ετών διηύθηνε ορφανοτροφεία στην Εδεσσα, στα Γιαννιτσά και στη Νάουσα.
Στις 20 Ιανουαρίου 2012 ο π. Μελέτιος Αϊβατζίδης εκοιμήθη σε ηλικία 94 ετών και περίπου 2.000 ορφανά, τα οποία στο πρόσωπό του βρήκαν την πατρική αγκαλιά και τη στοργή, θρήνησαν τον πατέρα τους. Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επιχειρεί να φέρει στο φως περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή του π. Μελετίου και να αναφερθεί στον γεμάτο πίστη και προσφορά βίο του.
Ο μοναχός Μελέτιος Αϊβατζίδης γεννήθηκε στη Νικόπολη του Πόντου το 1918. Ο ίδιος και οι γονείς του ήρθαν πρόσφυγες κι εγκαταστάθηκαν στη Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών. Αγαπούσε πολύ την Εκκλησία και από δύο ετών έψελνε το τροπάριο του Ιωάννη του Προδρόμου.
Ο π. Μελέτιος από τα παιδικά χρόνια του είχε στερηθεί την αίσθηση της όρασης, καθώς, βοηθώντας τους γονείς του στα καπνά, ένα παιδάκι πέταξε μια καπνοβελόνα, η οποία καρφώθηκε στο μάτι του μικρού Κυριάκου. Πρώτα έχασε το ένα μάτι του -σε ηλικία εννέα ετών- και στη συνέχεια απώλεσε ολοκληρωτικά την όρασή του.
Αυτός ο τυφλός στα μάτια των ανθρώπων έγινε ο πνευματικός οδηγός χιλιάδων ψυχών που στερήθηκαν σε τρυφερή ηλικία την αγάπη των γονιών. Ενας τυφλός που οδηγούσε μέσα από το φως του Θεού εκείνα τα ορφανά παιδιά σε ασφαλή μονοπάτια, ώσπου να περάσουν οι μπόρες που γέννησε η ιστορία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Κατοχής. Η ιστορία του αποδεικνύει σε όλους μας ότι στις άπειρες δυσκολίες της ζωής παραμένει πάντοτε άπειρη και η αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους.
Posted in
διάφορα
Σε Κώδικες του Αγίου Όρους μαρτυρούνται πολυάριθμες εμφανίσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου σε Αγιους Γεροντες , στους οποίους και δήλωσε «όστις Με χαιρετίζει μίαν φοράν την ημέραν με τους Χαιρετισμούς, τους οποίους πολύ αγαπώ, θα τον προστατεύω, θα τον διαφυλάττω από παν κακόν, θα τον επιβλέπω καθ” όλην την ζωή του και εν εκείνη την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, θα τον υπερασπισθώ ενώπιον του Υιού μου».
Εχουμε και σε παλαότερη μας αναρτήσει αναφέρει τον Γέροντα Εφραιμ της Αριζόνας ο οποίος σε επιστολή που έστειλε στα πνευματικά του παιδιά τα προτρέπει να διαβάζουν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ και όχι μόνο στο Απόδειπνο τους Χαιρετισμούς της Παναγιας μας !
Αυτήν την εντολή την είχε λάβει από τον Αγιο Γέροντα του , τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή που μαζί με τον συνασκητή του τον Γέροντα Αρσένιο τον Σπηλαιώτη ( τον “Παππού” για τον οποίο γράψαμε στην προηγούμενη μας ανάρτηση ) διάβαζαν ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ καθε μέρα τους Χαιρετισμους της Θεοτοκου !
Αυτήν την ευλογημένη συνήθεια για την οποία μας συμβουλεύει ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας την τηρεί ανελλιπώς ο ίδιος , ακόμη και σήμερα που βρίσκεται στην Αμερική !
Παρότι έχει αποκτήσει την καθαρή, νοερά , καρδιακή προσευχή δεν σταματά να λέει τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας καθημερινά και σε κάθε περίσταση !!
Αυτό μας το βεβαιώνει και ο υποτακτικός του, που εκάρη από τον Γέροντα Εφραιμ μοναχός και στον οποίο έδωσε το όνομα του, ο αμεριακανο-ινδικής καταγωγής μοναχός Εφραίμ , που εδώ και είκοσι χρόνια διακονεί καθημερινά τον Γέροντα Εφραίμ !!
Στο βίντεο που ακολουθεί και το οποίο είναι αφιερωμένο στην Ιερα Μονη Αγιου Αντωνιου στην Αριζόνα και στον Γέροντα Εφραίμ , ο υποτακτικός του διηγείται ένα πολυ χαριτωμένο περιστατικό που συνέβη όταν με το αμάξι της Μονής οδηγούσε τον Γέροντα Εφραίμ μέσα από την έρημο για να πάει να εγκαινιάσει μία νέα Μονή !!
Ο Γέροντας Εφραίμ ξεκίνησε να λέει εκφώνως τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας ενώ ο υποτακτικός οδηγούσε ! Συγκινημένος ο υποτακτικός άρχισε να προσεύχεται κι αυτός !! Και τότε συνεβη ένα πραγματικό θαύμα !!
Σας αφήνω να το ακούσετε από το στόμα του μοναχού στην διήγηση του που ξεκινά στο 16.20 λεπτό του βίντεο που ακολουθεί !!!
Posted in
διάφορα
Της Βασιλικής Ράλλη - Ιούνιος του 1959 στη Θερμή της Λέσβου (03/06/2016)Ο θείος μου Κωνσταντίνος Μαραγκός είχε πεθάνει, προ ετών. Άρχισε όμως να παρουσιάζεται στον ύπνο της μητέρας μου καί να της υπενθυμίζει το τάξιμό της.
Τον ονειρεύτηκα κι εγώ, καθώς κι’ ένας συγχωριανός μας, ο Κώστας Σιδεράς. Καί στους δυο μας για το τάξιμο της μητέρας μου εμίλησε. Την τρίτη φορά που τον ονειρεύτηκε η μητέρα μου ήταν πολύ αυστηρός καί της είπε επιτακτικά:…
-Αγγελική, ήρθε η ώρα να κάνεις το τάξιμο σου. Να χτιστεί το εκκλησάκι της Παναγίας. Μην καθυστερείτε καθόλου.
Η μητέρα μου ξύπνησε φοβισμένη από το αυστηρό ύφος του θείου μου. Το πρωί μας διηγήθηκε το όνειρο της. Ο Άγγελος (σύζυγος της Βασιλικής Ράλλη) το άκουσε με συγκίνηση καί δέχτηκε με χαρά καί προθυμία να χτίσει το εκκλησάκι της Παναγίας, στη μνήμη του πατέρα μου καί του θείου μου. Την ίδια μέρα, χωρίς χρονοτριβή, κατέβηκε στη Μυτιλήνη, πήγε στη Μητρόπολη καί πήρε τη σχετική άδεια από τον μητροπολίτη Ιάκωβο Κλεομβρότου, Το μόνο που μας προβλημάτιζε ήταν το ζήτημα του νερού. Ένα νερό, πού έτρεχε εκεί κοντά από έναν πήλινο σωλήνα, είχε στερέψει προ ετών. Θα έπρεπε για το χτίσιμο να κουβαλούν οι εργάτες νερό από το χωριό κι από ένα κοντινό πηγάδι. Ποια όμως ήταν η έκπληξή μας, όταν ήρθε ένα πρωί στο σπίτι μας ο επιστάτης των κτημάτων μας Δούκας Τσολάκης καί μας είπε πως το νερό που ήταν χρόνια στερεμένο είχε αρχίσει να τρέχει!…
Posted in
διάφορα
Παρατηρείστε τι λέει ο δαίμονας που κατοικεί μέσα στη γυναίκα και πως προσπαθεί να πλανήσει τους πιστούς με τα ψέματά του.
Posted in
διδαχές
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΟΛΙΣ Η ΨΥΧΗ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ.ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ. ΤΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ ΑΣΚΗΤΗΣhttp://asimpiestos.blogspot.com/2016/06/blog-post_21.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook
Posted in
διάφορα
H Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου (+2002) από τα Καλομόδια της Άρτας, ασκήτρια μέσα στον κόσμο και σκεύος εκλογής του Κυρίου από την παιδική της ηλικία, μιλάει για την κάρτα - ταυτότητα (μέσω της οποίας θα γίνονται όλες οι συναλλαγές).πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΟΨΕΙ
Posted in
διάφορα
Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό
Για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια.
Ο Θεός είναι το παν.
Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια.
Ο Θεός είναι το παν.
Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν.
Αυτό ενισχύει τον εγωισμό.
Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση.
Τίποτα δεν θα κάνουμε κι εμείς
Και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση.
Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά.
Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε:
Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος
Είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!…
Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί.
Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.
Να του πείτε:
Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε.
Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις
Για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις.
Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του.
Τούτο δω είναι το τέλειο.
Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση.
Τίποτα δεν θα κάνουμε κι εμείς
Και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση.
Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά.
Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε:
Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος
Είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!…
Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί.
Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.
Να του πείτε:
Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε.
Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις
Για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις.
Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του.
Τούτο δω είναι το τέλειο.
Posted in
διδαχές Αγίων
Του Καθηγουμένου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Γέροντος ΕφραίμΣτην σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από τις ραγδαίες εξελίξεις των επιστημών και της τεχνολογίας, από την σύγκλιση των πολιτισμών και την κρίση των αξιών, ακόμη και η ίδια η λέξη θάνατος αποφεύγεται και ό,τι την ανακαλεί απωθείται και απορρίπτεται.
Ο θάνατος για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι μόνο κάτι το αρνητικό, μία απώλεια – τον «χάσαμε», λέγεται συχνά για τον πεθαμένο. Ο άνθρωπος που δεν κατέχει την ορθή γνωσιολογία για τον θάνατο προσπαθεί να τον αγνοήσει και βιώνει έτσι ουσιαστικά μία νευρωτική ζωή, στερημένη του αληθινού νοήματος.
Posted in
διάφορα
Ήταν φθινόπωρο του 2002 όταν έκανα τα χαρτιά μου για να καταταγω στον στρατό σαν επαγγελματίας οπλιτης. Λίγες μέρες πριν δώσω τις απαιτούμενες εξετάσεις αρρωσταίνω από τα νεφρά μου.
Η διάγνωση των γιατρών στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ριου ήταν οξεία σπειραματονεφριτιδα, κάτι που το παθαίνει ένας στις εκατό χιλιάδες και το ξεπερνούν ελάχιστοι. Συνήθως είναι ο προθάλαμος της αιμοκάθαρσης και της μεταμόσχευσης των νεφρών. Στα 22 μου λοιπόν έμοιαζε να τελειώνει η ζωή μου. Μόνο στην ιδέα πως θα έπρεπε να κάνω αιμοκάθαρση κάθε δυο μέρες αλλά και μεταμόσχευση, γκρεμιζοντουσαν όλα μπροστά μου.
Posted in
θαύματα
Ο Φώτης του αθέατου δρόμουΤι και πώς
Ξεφύτρωσε στους δρόμους της πόλης μας[Βόλου] ξαφνικά και σχεδόν από το πουθενά, στην δεκαετία του'80.
Ένας λεπτός, ψηλός άντρας απροσδιορίστου ηλικίας, (πριν λίγο καιρό έμαθα ότι είναι στα 82 του πλέον αλλά καθόλου δεν του φαίνεται) που φορούσε, χειμώνα - καλοκαίρι, το ίδιο χακί μπουφάν, έμοιαζε βρώμικος και είχε μακριά μαλλιά.
Κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης, μοίραζε λουλούδια στις γυναίκες (και μοιράζει ακόμη), έλεγε διάφορα ακατανόητα και κάποιες φορές μιλούσε για αγάπη και για Θεό.
Δεν ήξερε κανείς να πει από πού κρατούσε η σκούφια του.
Τότε ήμουν στα ντουζένια της δημοσιογραφικής μου πορείας και είχα το περιοδικό "Ώρες".
Έστειλα -θυμάμαι- έναν συνάδελφο να του πάρει συνέντευξη και βγήκε ένα πολύ όμορφο κομμάτι, όπου όμως ο Φώτης, παρεκτός των φιλοσοφημένων θέσεών του, που βασίζονταν στο "αγαπάτε αλλήλους", δεν μας είχε διαφωτίσει σχετικά με την καταγωγή του. Ωστόσο το περιοδικό είχε μόλις κερδίσει έναν ιδιότυπο διαφημιστή, καθώς αυτός ο παράξενος άνθρωπος φώναζε στους δρόμους "Ώρες... να διαβάζετε τις Ώρες, φιλάκια στις Ώρες".
Η μόνη πληροφορία που αποκτήσαμε από κείνη την συνέντευξη ήταν πως έμενε σε μια σπηλιά, στον λόφο της Γορίτσας (περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, στην άκρη της πόλης).
Posted in
διάφορα
ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΘΗΚΕ ΟΤΙ ΤΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ.
ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΕΞΕ ΟΤΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΣΤΑΖΕ ΜΥΡΟ. ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΤΕΦΘΑΣΑΝ ΙΕΡΕΙΣ ΟΠΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΖΗΣΕΙ.
Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΜΥΡΟΒΛΙΖΕΙ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΕΙΔΑΝ ΕΚΠΛΗΚΤΟΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΝΑ ΣΤΑΖΟΥΝ ΜΥΡΟ ΕΠΙΣΗΣ. ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΛΥΣ ΚΑΤΕΦΘΑΣΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΙΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ. ΠΟΛΛΟΙ ΔΙΗΓΟΥΝΤΕ ΟΤΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΑΡΟΤΡΥΝΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ. ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΧΤΗΚΕ ΕΥΛΟΓΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕ ΜΥΡΟ..
Posted in
θαύματα
– Πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Δεσπότες γέροντα ἀκοῦμε νὰ λένε πὼς ὁ Πάπας εἶναι ὄντως Ἐκκλησία. Ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε; Πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς;
– Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας.
Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομοῦν τὸ λόγο τῆς ἀληθείας καὶ λένε αἱρετικὰ πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.
Posted in
διδαχές
Αρχ. Στέφανος Σέρβος Αγιορείτης Καρούλια.
Έκδοσις Ζ΄
Αρχ. Στέφανος Σέρβος Αγιορείτης Καρούλια.
Σε όλες μου τις εκθέσεις προσπαθώ να παρουσιάσω με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα τα αληθινά γεγονότα που έζησα στις 11 Ιουλίου 1976, στα σαράντα οκτώ χρόνια τις ζωής μου. Χάρις σε αυτά τα πνευματικά οράματα, άλλαξε από τότε η ζωή μου όλη.
Ως ανάπηρος πολέμου πηγαίνω κάθε χρόνο για θεραπεία σε κάποιο από τα ιαματικά μας μπάνια. Έτσι και εκείνη τη χρονιά του 1976, το τέλος του Ιουνίου και μέρος του Ιουλίου το πέρασα στα μπάνια της Ματαρούσκα. Έμενα στο ξενοδοχείο Ζίτσα.
Μετά από δέκα μέρες θεραπεία, διέκοψα στις 9 Ιουλίου προσωρινά τη διαμονή μου στα ιαματικά λουτρά (μπάνια) λόγω επιστροφής στο σπίτι μου στο Κραγκούγιεβατς, για να παραστώ την επόμενη μέρα στο μνημόσυνο μιας στενής συγγενής μου.
Μετά την τέλεση του μνημοσύνου κίνησα την άλλη μέρα, στις 11 Ιουλίου, λίγο πριν τις 10, με το αυτοκίνητο μου από το Κραγκούγιεβατς για τα μπάνια της Ματαρούσκα για να συνεχίσω τη θεραπεία που άρχισα. |
Posted in
θαύματα
Είναι όμορφο πράγμα να ομολογείς την πίστη σου Στον Τριαδικό Θεό, σαν τον ελάχιστο φόρο τιμής που μπορείς να Του κάνεις, διότι Αυτός σου προσέφερε τη ζωή, σταυρώθηκε για σένα κι εξακολουθεί να νοιάζεται για τη πνευματική σου διαδρομή. Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος τείνει να επηρεάζεται από τον ευνουχισμό που του κάνουν τα διάφορα νεοταξικά μέσα και απαρνείται Τον Δημιουργό του. Με ποιό τρόπο; Περιγελώντας Τον ίδιο και θεωρώντας όσους ασχολούνται και ομολογούν γι' Αυτόν, απλά ως γραφικούς, κιτς ή όπως αλλιώς θέλετε.
«Ζω από θαύμα και το απολαμβάνω. Ο Θεός είναι πάντα δίπλα μου, σε όλους μας, αρκεί να το καταλάβουμε εμείς. Πάντα ήμουν συνειδητοποιημένη ότι αύριο μπορεί να μην υπάρχουμε ή και τώρα. απλά τώρα είμαι λίγο παραπάνω. Εγώ δεν είμαι καμένη. Δεν είναι παράνοια να μιλάς για το Θεό, δεν είναι τρέλα, δεν είναι λάθος, είναι το μόνο σωστό που ο άνθρωπος μπορεί να δώσει στον δημιουργό του. Είναι το λιγότερο που μπορούσα να δώσω στο Θεό την ομολογία μου, σύμφωνα με εκείνο που μου έδωσε Αυτός, την υγεία μου»
Αντίστοιχα το ισλαμ θεωρείται τάση και μόδα πλέον για μερικούς, την ώρα που στην Τουρκία οι χριστιανοί αυξάνονται ολοένα και περισσότερο ενώ μόνο τα τελευταία τρία χρόνια παρατηρείται ο εξωφρενικός αριθμός των 8.000.000 πωλήσεων Αγίας Γραφής στην τουρκική γλώσσα!!!
Εξαίρεση σε αυτό το σάπιο σύστημα της showbiz αποτελούν ορισμένοι επώνυμοι που ομολογούν την αγάπη τους και πίστη Στο Θεό και δεν φοβούνται να το "αποκαλύψουν" για να μην θεωρηθούν οπισθοδρομικοί ή τους εμποδίσουν στην εξέλιξη της καριέρας τους.
Ας διαβάσουμε τις τοποθετήσεις τους σχετικά με την αφοσίωσή τους Στο Θεό.
Ειρήνη Μερκούρη
fthis
Posted in
διάφορα
Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟ KNOXVILLE ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΚΤΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ,ΚΑΗΚΕ ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ..Η ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΘΙΚΤΗ ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΥΑΛΙ-ΤΖΑΜΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΣΚΕΠΑΖΕ ΕΛΙΩΣΕ,ΤΟ ΞΥΛΟ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΔΕΝ ΕΠΑΘΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ!!!ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟ ΞΥΛΟ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΡΩΤΟ ΛΑΜΠΑΔΙΑΣΕΙ ΑΦΟΥ Η ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΗΤΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΛΙΩΣΕ ΤΟ ΓΥΑΛΙ!!!
Του χρήστη facebook Manolis Prasinos
Posted in
θαύματα
Σημείωση ιστολογίου: Πως άλλωστε θα εισήγαγαν στη δημόσια ζωή την ΚτΠ, αν δεν την περάσουν πρώτα προαιρετικά, ώστε να είναι μειωμένες οι αντιδράσεις;
Δείτε το βίντεο με συνομιλία του γέροντος Αμβροσίου (+2006) της Μονής Δαδίου με προσκυνητές για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες.
Posted in
προφητείες
Γιατί δεν πρέπει να σβήνονται γρήγορα τα κεριά που ανάβουν στα µανουάλια οι Χριστιανοί στην Εκκλησία;
Μαθαίνουμε από τον Συναξαριστή του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου, ότι υπήρχε κάποιος ονόματι Ονησιφόρος, στον τάφο του Αγίου, ο οποίος είχε την διακονία να ανάβει και να σβήνει τις λαμπάδες και τα κεριά που έφερναν οι Χριστιανοί μπροστά στην εικόνα του Αγίου, όταν πήγαιναν να προσκυνήσουν.
Εκείνος λοιπόν, βιαζόταν και τα έσβηνε πριν αυτά καούν επαρκώς.
Μια νύκτα, φάνηκε σε αυτόν στον ύπνο του ο Άγιος και του είπε:
«Γνώριζε Ονησιφόρε, ότι αυτό που κάνεις δεν μου αρέσει. Γνώριζε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο και τον εαυτόν σου βλάπτεις, αλλά και εκείνους που φέρνουν τα κεριά και τις λαμπάδες. Γιατί, όσο περισσότερο καίγονται οι λαμπάδες μπροστά από τις Εικόνες, τόσο περισσότερο καίγονται οι αμαρτίες εκείνου που με πίστη τις φέρνει. Όταν όμως τις αφαιρούν, και εκείνος ο οποίος τις φέρνει, χάνει τον μισθό του, και εκείνος που τις αφαιρεί θα έχει κολάσει την ψυχή του».
Ο Ονησιφόρος, δεν έδωσε και πολύ σημασία, αλλά πράγματι σταμάτησε για λίγο καιρό να βιάζεται να τις σβήνει.
Μια νύκτα, κάποιος Χριστιανός, πήγε δύο πολύ ωραίες λαμπάδες και αφού προσκύνησε παραμέρισε λίγο να προσευχηθεί και μετά έφυγε.
Τότε ο Ονησιφόρος πήγε να τις σβήσει, επαναλαμβάνοντας δηλαδή αυτή του την κακή συνήθεια.
Τότε, αμέσως ο Άγιος του είπε με φοβερή φωνή:
«Πάλι τα ίδια άρχισες Ονησιφόρε;».
Αμέσως τότε από τον φόβο του, έπεσε ο Ονησιφόρος λιπόθυμος και μόλις ήλθε πάλι στον εαυτό του, μετανόησε για την πράξη του και έκτοτε δεν την επανέλαβε, αλλά και μάθαμε την ωφέλεια που προκύπτει από μια τόσο απλή και ευλαβική πράξη, που όταν γίνεται με πίστη, έχει τεράστια δύναμη.
(εκ του Μεγάλου Συναξαριστού της Ορθ. Εκκλησίας, Ματθ. Λάγγη)
ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ
Posted in
διάφορα
