Τό Ἅγιον Ὄρος (ἐπίσημα: Ἱερά Κοινότης Ἁγίου Ὅρους) αποτελεί «Αὐτόνομη Μοναστική Πολιτεία», ἐντός τῆς Ἑλλάδας, (ἴσως μοναδική στό κόσμο, μέ ἐξαίρεση τήν κοσμική Λάσα τοῦ Θιβέτ), στή χερσόνησο τοῦ Ἄθω τῆς Χαλκιδικῆς στή Μακεδονία και αποτελεί το κέντρο τοῦ Ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ.
Θεωρεῖται ἀπό τά σημαντικότερα τμήματα τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, λόγω τῆς μεγάλης ἐθνικῆς, ἱστορικῆς, θρησκευτικῆς, γραμματειακῆς καί πολιτισμικῆς ἀξίας αὐτοῦ, ὡς ἀκόμη καί κέντρου διατήρησης καί συντήρησης πλούσιου ὑλικοῦ, ἔτσι ὥστε νά χαρακτηρίζεται "καταφύγιο" καί "μουσεῖο" μοναδικοῦ θησαυροῦ ἑλληνικῆς τέχνης καί γραμμάτων.
Τά Μοναστικά ἱδρύματα του Ἁγίου Ὄρους διακρίνονται σέ ἕξι τάξεις: τίς Ἱερές Μονές ἤ Μοναστήρια, τίς Σκῆτες, τά Κελιά, τίς Καλύβες, τά Καθίσματα καί τά Ἡσυχαστήρια. Τό Ἅγιο Ὄρος συνίσταται ἀπό εἴκοσι ἱερές, κυριαρχικές, βασιλικές, πατριαρχικές καί σταυροπηγιακές μονές.
Στή χερσόνησο τοῦ Ἄθω, σύμφωνα μέ τήν παλαιά βυζαντινή τάξη, απαγορεύεται η εἴσοδος γυναικῶν. Ὁ περιορισμός αὐτός ἔχει πνευματική βάση στήν παρθενία τῶν μοναχῶν καί τήν ἀφιέρωση του Ὄρους στην Παναγία. Ὀνομάζεται «ἄβατον» καί ισχύει από τήν αρχή της σύστασης της ἰδιόρρυθμης πολιτείας.
Posted in
διάφορα
Γιὰ τὸ μεγάλο θέμα τῆς ἐξομολογήσεως στὸ ὁποῖο ἀφιέρωσε πολλὰ χρόνια τῆς ζωῆς του πολλὰ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε. Ἂς ἀναφέρουμε τὰ κυριότερα.
Ἦταν λοιπὸν στὴν ἐξομολόγηση πολὺ ἐπιεικὴς χωρὶς ὅμως καὶ νὰ παραβαίνει τοὺς Κανόνες. Ἔλεγε: «Ἂν σὲ μία κοπέλα ποὺ ἔκανε, ἂς ποῦμε, ἔκτρωση καὶ μόλις ἐξομολογηθεῖ τὴν ἁμαρτία της ἐγὼ ὡς πνευματικὸς τῆς πῶ ὅτι εἶναι φόνισσα, ὅτι δολοφόνησε τὸ παιδί της καὶ ὅτι ἑφτὰ χρόνια δὲ θὰ κοινωνήσει καὶ κατόπιν τὴ βγάλω ἀπὸ τὸ ἐξομολογητήριο, τί συνέπειες θὰ ἔχουν ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴν ψυχή της; Ἐνῶ ἂν τῆς μιλήσω μὲ ἀγάπη καὶ στοργή, λέγοντάς της «Παιδί μου, δὲν εἶναι σωστὸ αὐτὸ ποὺ ἔκανες, εἶναι ἁμαρτία» καὶ δὲν τῆς βάλω ἀμέσως κανόνα, ἀλλὰ τὴ συμβουλέψω καὶ τὴν ξαναδῶ σὲ δεκαπέντε ἡμέρες ἢ ἕνα μήνα σιγὰ σιγὰ θὰ τακτοποιηθεῖ ἡ ψυχή της. Ὁ ἄνθρωπος δὲν πρέπει νὰ φεύγει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία πληγωμένος ἀλλὰ θεραπευμένος. Ἐγώ, πάτερ μου, δὲ μισῶ τὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ τὴν ἁμαρτία».
Ἦταν ἐπιεικὴς στοὺς κανόνες ποὺ ἔβαζε. Τὸ πόσο συνέπασχε μὲ τοὺς ἐξομολογούμενους ἀδελφοὺς φαίνεται ἀπὸ τοὺς παρακάτω λόγους του.
«Ἐγώ, πάτερ μου, συμπάσχω μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐξομολογεῖται. Πονάω μαζί του. Πονάω καὶ κλαίω γιὰ τὸν ἐξομολογούμενο. Παρακάλεσα τὸν Ἅγιο Δαβὶδ μετὰ τὴν ἐξομολόγηση νὰ ξεχνάω ὅσα δὲ χρειάζονται καὶ νὰ θυμᾶμαι αὐτὰ ποὺ πρέπει γιὰ νὰ προσεύχομαι. Γιατί κάνω προσευχὴ γιὰ τοὺς ἐξομολογούμενους. Καὶ ἀνησυχῶ καὶ τοὺς περιμένω νὰ ξανάρθουν».
Ἔλεγε ὁ Γέροντας: «Ὅταν ἐξομολογῶ, πάτερ μου, τοὺς Χριστιανοὺς καὶ δὲ βλέπω μετάνοια σὲ ὁρισμένους ἀπὸ αὐτοὺς δὲ διαβάζω συγχωρητικὴ εὐχὴ γιατί δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα ἐφ' ὅσον λείπει ἡ μετάνοια».
Ἔλεγε ὁ Γέροντας: «Ὅταν ἐξομολογῶ, πάτερ μου, τοὺς Χριστιανοὺς καὶ δὲ βλέπω μετάνοια σὲ ὁρισμένους ἀπὸ αὐτοὺς δὲ διαβάζω συγχωρητικὴ εὐχὴ γιατί δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα ἐφ' ὅσον λείπει ἡ μετάνοια».
Ὁ Γέροντας, λοιπόν, ἐνδιαφερόταν γιὰ τὸ «ἔσωθεν τοῦ ποτηριοῦ». Ὅταν καμιὰ φορὰ χωρὶς ἐσωτερικὴ διάθεση ὑπακοῆς τοῦ λέγαμε ἕνα τυπικὸ «Νάναι εὐλογημένο», ἔλεγε ὁ Γέροντας: «Πάτερ μου, θὰ κάνεις ὑπακοὴ ἢ ἔτσι ἁπλῶς λὲς «νάναι εὐλογημένο» χωρὶς νὰ τὸ πιστεύεις;».
Γιὰ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς ὅταν καμιὰ φορὰ τοῦ ζητούσαμε νὰ μᾶς μιλήσει γιὰ τὴν «Εὐχή» μᾶς ἔλεγε: «Πάτερ μου, ἐγὼ δὲν ξέρω. Ἐγὼ σαράντα χρόνια δὲν ἔκανα ποτὲ «Εὐχή». Ὅμως ἐμεῖς πάντοτε καὶ στὸ ναὸ καὶ στὸ κελλί του καὶ ὅπου τὸν βλέπαμε ἀκούγαμε τὴν «Εὐχή» ἀδιάλειπτη στὸ στόμα του. Καθαρὴ καὶ κατανυκτική. «Κύριε, Ἰησοῦ, Χριστέ, ἐλέησον μέ». Δὲν συμβούλευε μὲ τὰ λόγια ἀλλὰ μὲ τὴν πράξη.
Γιὰ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς ὅταν καμιὰ φορὰ τοῦ ζητούσαμε νὰ μᾶς μιλήσει γιὰ τὴν «Εὐχή» μᾶς ἔλεγε: «Πάτερ μου, ἐγὼ δὲν ξέρω. Ἐγὼ σαράντα χρόνια δὲν ἔκανα ποτὲ «Εὐχή». Ὅμως ἐμεῖς πάντοτε καὶ στὸ ναὸ καὶ στὸ κελλί του καὶ ὅπου τὸν βλέπαμε ἀκούγαμε τὴν «Εὐχή» ἀδιάλειπτη στὸ στόμα του. Καθαρὴ καὶ κατανυκτική. «Κύριε, Ἰησοῦ, Χριστέ, ἐλέησον μέ». Δὲν συμβούλευε μὲ τὰ λόγια ἀλλὰ μὲ τὴν πράξη.
Ὅταν μπαίναμε στὸ κελλί του σχεδὸν πάντα τὸν βλέπαμε μὲ τὸ πετραχήλι προσευχόμενο ἢ μὲ τὸ κομποσχοίνι ἢ κάνοντας Παράκληση. Μᾶς ἀπαντοῦσε σὲ ὅ,τι τὸν ρωτούσαμε μὲ δυὸ λόγια καὶ ἂν ἐπιμέναμε νὰ παραμένουμε στὸ κελλί του περισσότερο, ἔλεγε: «Νά, κάθομαι, παιδί μου, ἐδῶ καὶ ξεκουράζομαι». Ποτὲ δὲ μᾶς ἔλεγε ὅτι προσεύχεται. Μόλις βγαίναμε συνέχιζε τὴν προσευχή του. Ὅλα τὰ ἔκανε ἐν κρύπτῳ. Πάντα ἔλεγε: «τίποτα δὲν κάνω».
Ἕνας ἅγιος Γέροντας ὁ μακαριστὸς π. ΙΑΚΩΒΟΣ,
Ἔκδοση τῶν Πατέρων τῆς Ἱ. Μονῆς Δαβὶδ Γέροντος
Λίμνη Εὐβοίας
Ἔκδοση τῶν Πατέρων τῆς Ἱ. Μονῆς Δαβὶδ Γέροντος
Λίμνη Εὐβοίας
Επιμέλεια θέματος: Ιωάννης Κωνσταντέλλης-GreekPress.gr/eu/net
Posted in
διδαχές Αγίων
Ερώτησα κάποτε τον Γέροντα Παίσιο, να μου πει εάν γνωρίζει κάτι για τους γυμνούς ασκητές που μένουν στην κορυφή του Άθωνα. Μου απάντησε :«Παλαιότερα γνωρίζαμε πολλά περιστατικά γι΄ αυτούς τους γυμνούς αναχωρητές. Σήμερα όμως, έχουμε πολύ καιρό ν΄ ακούσουμε πώς κάποιος τους είδε. Εγώ, όταν ευρισκόμουν στην Αγία Άννα, συνάντησα στο μονοπάτι που εβάδιζα έναν γυμνό ασκητή.
Είχε κρεμασμένο από το λαιμό του ένα μικρό μεταλλικό κουτί και μέσα διατηρούσε άγιο άρτο για να κοινωνεί. Πριν προλάβω να του μιλήσω, μου λέει : «Έχασες το μονοπάτι. Αυτό το δρόμο θα πάρεις για να πας εκεί όπου θέλεις». Έμεινα εκστατικός από το θέαμα του αγιασμένου αυτού ανθρώπου. Πήρα την ευχή του και προχώρησα.
Τώρα θα σου διηγηθώ κάποια άλλη περίπτωση. Καθόμουν εδώ, όπου είναι τώρα τα κούτσουρα, και συζητούσα με τους προσκυνητές. Εκείνη την ώρα ήλθε κάποιος μοναχός και, για να μη με διακόψει, αλλά και για να μην εμφανισθεί στους ανθρώπους, κάθισε εκεί στο κατηφορικό μέρος και περίμενε.
Όταν έφυγε ο κόσμος και έμεινα μόνος, ήλθε κοντά μου και μ΄ αγκάλιασε, τον αγκάλιασα και ανταλλάξαμε έτσι τον εν Κυρίω ασπασμό. Είδα ότι το πρόσωπό του έλαμπε και κατάλαβα ότι είχε χάρη ο αδελφός αυτός. Τότε μου λέγει : «Πάτερ Παίσιε, πεινάω πολύ. Γυρίζω στις σπηλιές και ασχολούμαι μόνο με την προσευχή. Τίποτε άλλο δεν κάνω. Κάπου – κάπου πηγαίνω στα μοναστήρια και παίρνω λίγη τροφή, λίγο ψωμί. Τώρα όμως πεινάω. Έχω πολλές ημέρες να φάω και σε παρακαλώ να μου δώσεις κάτι». Αμέσως του ετοίμασα ό,τι είχα πρόχειρο. Όταν τελείωσε το φαγητό, συζητήσαμε για την ζωή του και κατάλαβα ότι ήταν πολύ προχωρημένος στη νοερά προσευχή».
Και έπειτα ο Γέροντας Παίσιος κατέληξε : «Υπάρχουν ορισμένοι μοναχοί που είναι αφανείς. Κανείς δεν τους γνωρίζει. Κάπου – κάπου εμφανίζονται, κάνουν καμιά δουλειά, παίρνουν λίγο ψωμάκι και πάλι εξαφανίζονται στις σπηλιές. Αυτοί οι κρυφοί μοναχοί αγωνίζονται μ΄ αυτόν τον τρόπο, όπως αυτός που είδα με τα μάτια μου».
http://tribonio.blogspot.gr/2014/06/blog-post_24.html
Posted in
διδαχές Αγίων
Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι. Άκου τη συμβουλή μου: Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση.
Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”. Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.
Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι παντού και πάντοτε ευθύς και ειλικρινής; Πες ότι σου το είπε αυτό ο αδελφός σου κατά παραχώρηση Θεού, για να ταπεινωθείς και να διορθωθείς. Και εσύ να νοιώθεις όχι αντιπάθεια, αλλά αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον αδελφό σου, που, έστω και μ’ αυτό τον τρόπο, σε βοηθά να διορθωθείς και να σωθείς!
Posted in
διδαχές
επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Το ιερό λείψανο του οσίου Ιωάννου του Ρώσου μεταφέρθηκε στο Νέο Προκόπι της Ευβοίας τον Οκτώβριο του 1924, από τους Πρόσφυγες, . Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που ήλθαν από το Προκόπι της Μικράς Ασίας. Το 1930 άρχισε να κτίζεται εκεί ο περικαλλής ναός, προς τιμήν του Αγίου, ο οποίος ολοκληρώθηκε μετά από πολλούς κόπους των πιστών το 1951. Τότε μεταφέρθηκε ο Άγιος στο νέο Ναό, όπου και εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της πατρίδος μας. Οι πιστοί καταφθάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου, προσκυνούν τον Άγιο , επικαλούνται την βοήθεια του και τον ευχαριστούν για τα τόσα θαύματα που επιτελεί .
Posted in
θαύματα
