Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι παντού και πάντοτε ευθύς και ειλικρινής; Πες ότι σου το είπε αυτό ο αδελφός σου κατά παραχώρηση Θεού, για να ταπεινωθείς και να διορθωθείς. Και εσύ να νοιώθεις όχι αντιπάθεια, αλλά αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον αδελφό σου, που, έστω και μ’ αυτό τον τρόπο, σε βοηθά να διορθωθείς και να σωθείς!
ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ
ΠΗΓΗ : ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ, ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924 – 1994,Α΄ ΤΟΜΟΣ, εκδ. ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ – Ν. Α. ΖΟΥΡΝΑΤΖΟΓΛΟΥ, 2009, σ. 180 κ.ε.
http://tribonio.blogspot.gr/2014/06/blog-post_24.html
Ερώτησα κάποτε τον Γέροντα Παίσιο, να μου πει εάν γνωρίζει κάτι για τους γυμνούς ασκητές που μένουν στην κορυφή του Άθωνα. Μου απάντησε :«Παλαιότερα γνωρίζαμε πολλά περιστατικά γι΄ αυτούς τους γυμνούς αναχωρητές. Σήμερα όμως, έχουμε πολύ καιρό ν΄ ακούσουμε πώς κάποιος τους είδε. Εγώ, όταν ευρισκόμουν στην Αγία Άννα, συνάντησα στο μονοπάτι που εβάδιζα έναν γυμνό ασκητή.
Είχε κρεμασμένο από το λαιμό του ένα μικρό μεταλλικό κουτί και μέσα διατηρούσε άγιο άρτο για να κοινωνεί. Πριν προλάβω να του μιλήσω, μου λέει : «Έχασες το μονοπάτι. Αυτό το δρόμο θα πάρεις για να πας εκεί όπου θέλεις». Έμεινα εκστατικός από το θέαμα του αγιασμένου αυτού ανθρώπου. Πήρα την ευχή του και προχώρησα.
Τώρα θα σου διηγηθώ κάποια άλλη περίπτωση. Καθόμουν εδώ, όπου είναι τώρα τα κούτσουρα, και συζητούσα με τους προσκυνητές. Εκείνη την ώρα ήλθε κάποιος μοναχός και, για να μη με διακόψει, αλλά και για να μην εμφανισθεί στους ανθρώπους, κάθισε εκεί στο κατηφορικό μέρος και περίμενε.
Όταν έφυγε ο κόσμος και έμεινα μόνος, ήλθε κοντά μου και μ΄ αγκάλιασε, τον αγκάλιασα και ανταλλάξαμε έτσι τον εν Κυρίω ασπασμό. Είδα ότι το πρόσωπό του έλαμπε και κατάλαβα ότι είχε χάρη ο αδελφός αυτός. Τότε μου λέγει : «Πάτερ Παίσιε, πεινάω πολύ. Γυρίζω στις σπηλιές και ασχολούμαι μόνο με την προσευχή. Τίποτε άλλο δεν κάνω. Κάπου – κάπου πηγαίνω στα μοναστήρια και παίρνω λίγη τροφή, λίγο ψωμί. Τώρα όμως πεινάω. Έχω πολλές ημέρες να φάω και σε παρακαλώ να μου δώσεις κάτι». Αμέσως του ετοίμασα ό,τι είχα πρόχειρο. Όταν τελείωσε το φαγητό, συζητήσαμε για την ζωή του και κατάλαβα ότι ήταν πολύ προχωρημένος στη νοερά προσευχή».
Και έπειτα ο Γέροντας Παίσιος κατέληξε : «Υπάρχουν ορισμένοι μοναχοί που είναι αφανείς. Κανείς δεν τους γνωρίζει. Κάπου – κάπου εμφανίζονται, κάνουν καμιά δουλειά, παίρνουν λίγο ψωμάκι και πάλι εξαφανίζονται στις σπηλιές. Αυτοί οι κρυφοί μοναχοί αγωνίζονται μ΄ αυτόν τον τρόπο, όπως αυτός που είδα με τα μάτια μου».
http://tribonio.blogspot.gr/2014/06/blog-post_24.html
Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”. Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.
Διαβάστε περισσότερα »
Το ιερό λείψανο του οσίου Ιωάννου του Ρώσου μεταφέρθηκε στο Νέο Προκόπι της Ευβοίας τον Οκτώβριο του 1924, από τους Πρόσφυγες, . Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες που ήλθαν από το Προκόπι της Μικράς Ασίας. Το 1930 άρχισε να κτίζεται εκεί ο περικαλλής ναός, προς τιμήν του Αγίου, ο οποίος ολοκληρώθηκε μετά από πολλούς κόπους των πιστών το 1951. Τότε μεταφέρθηκε ο Άγιος στο νέο Ναό, όπου και εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα μεγάλα προσκυνήματα της πατρίδος μας. Οι πιστοί καταφθάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου, προσκυνούν τον Άγιο , επικαλούνται την βοήθεια του και τον ευχαριστούν για τα τόσα θαύματα που επιτελεί .
Διαβάστε περισσότερα »
Αδελφοί και πατέρες· είναι καλό να διακηρύττομε σε όλους το έλεος του Θεού και να φανερώνομε στους πλησίον μας την ευσπλαχνία και την ανείπωτη αγαθότητα του Θεού προς εμάς...
« Εγώ λοιπόν, καθώς το βλέπετε, μήτε νηστείες έκανα, μήτε αγρυπνίες, μήτε χαμαικοιτίες, αλλά μόνο ταπεινώθηκα και ο Κύριος σύντομα με έσωσε», λέει ο θειος Δαβίδ.
Και μπορεί κανείς να πει πολύ πιο σύντομα:
«Μόνο πίστεψα, και με δέχτηκε ο Κύριος»..
Επειδή είναι πολλά αυτά πού μας εμποδίζουν ν΄ αποκτήσομε την ταπείνωση, να βρούμε όμως την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε. Γιατί αν το θελήσομε ολόψυχα, ευθύς ενεργεί μέσα μας η πίστη, αφού είναι δώρο του Θεού και φυσικό προσόν, αν και υπόκειται στην αυτεξουσιότητα της προαιρέσεώς μας. Γι΄ αυτό ακόμη και οι Σκύθες και οι βάρβαροι πιστεύουν ο ένας τα λόγια του άλλου. Και για να σας δείξω στην πράξη την ενέργεια της ενδιάθετης πίστεως και να βεβαιώσω όσα είπα, ακούστε να σας διηγηθώ κάτι πού άκουσα από κάποιον πού δεν ψεύδεται.
Κάποιος, Γεώργιος ονομαζόμενος, νέος στην ηλικία, έως είκοσι χρόνων, κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη τώρα στους καιρούς μας· ο οποίος ήταν όμορφος και φανταχτερός στην εμφάνιση, τούς τρόπους και το βάδισμα, έτσι πού μερικοί από τούτα σχημάτισαν κακή γνώμη γι΄ αυτόν, όσοι δηλαδή βλέπουν μόνο τα εξωτερικά και κρίνουν κακώς τα των άλλων.
Αυτός γνωρίστηκε με κάποιον άγιο μοναχό πού ζούσε σ΄ ένα μοναστήρι της πόλεως, και αναθέτοντάς του όλα τα της ψυχής του, έλαβε από αυτόν για υπενθύμιση μια μικρή εντολή (ένα σύντομο κανόνα). Ο νέος ζήτησε ακόμη από τον γέροντα να του δώσει κανένα βιβλίο πού να περιέχει διηγήσεις για τη ζωή των μοναχών και την πρακτική τους άσκηση.
Διαβάστε περισσότερα »
Θα μπορούσε να είναι η τελευταία μας ανάρτηση...
σχόλιο Γ.Θ : ...αφού δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο να σας πούμε από αυτό που θα διαβάσετε.
Τα χρόνια θα περάσουν και όταν το ποτάμι της ζωής μας θα φτάσει στο τέλος του, εκεί στις εκβολές της Αιωνιότητας θα κοιτάξουμε πίσω και θα ψάξουμε να δούμε τι κάναμε και τι δεν κάναμε (ενώ μπορούσαμε) στον χρόνο που μας δόθηκε στην Γη.
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΔΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ "ΛΕΠΤΗ", ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΑΞΗ!
«ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ"
ΑΓΓΕΛΟΣ: "ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΤΩΡΑ;
Διαβάστε περισσότερα »
Γέρων Καλλίστρατος μιλάει για όλα
Ταινία:Το νησί


